Барын баг зүүсэн хэлбэр дүрсгүй олон өнгөөр солигдох тэр

Барьж идэх түмэн хүслээр тачаадах.

Хэлбэр дүрс үгүй хай сайгүй өөрийгөө хайж 

Дэргэдээ буй дүрс бүрээр, хувирч нэг үзэх..

..Би юу яав л гэж .. тийм хүн өрөвдөм гэж мэдэх ч хор уршгийг нь тооцох..

Өөрөөсөө ч илүү хайрлаад үг бүрийг нь өнгөрөөдөг тэр их сэтгэл Өнөөдөр оргүй хоосон хүчилсэн ч гарахгүй нисчих юм. Өнгөрөөд явчихсан хар багийн залуу насандаа, чадна гээд бөөцийлсөн цэцгээ Өнчин орхиод чимээ ч үгүй гарах юм, Хаачихаа вэ өр зүрх минь чи хэзээ ингэтлээ бүдгэрчхэв Хачин их бодрол чинь юунд дарагдаад гудайчхав Холын холд тэнээд дуу чимээ, үггүй Хаана хүрээд бөглөрчхөв яруу тунгалаг үгс чинь Хорвоогийн бүхэн сонин биш үл тоогоод зогсох Халуун бас хүйтэн ч биш саарал өнгөөр асаад Хав харанхуйд ч үл мэдрэм айдас ч үгүй үл тоогоод Хатаад байх юм энэ сэтгэл хэзээ зогсоод үлдчихэв

             Аяга цай уугаад адайр зангүй ярилцах сан

Аньсага нулимсаа холбоод онгойтол сайхан дуулах сан Буруу зөвийг орхиод чимээ ч үгүй тэнгэрийн хаяа ширтээд Өнгөрсөн бүхнээ мартаад буйгаараа баярхаад амрах сан